یا مولای یا أبی الرئوف! | پایگاه آموزشی خبری آی تی گل نرگس

و اینچنین بود که هجرت عظیم در راه حق آغاز شد و قافله ی عشق روی به راه نهاد. آری آن قافله، قافله عشق است و این راه راهی فراخور هر مهاجر در همه ی تاریخ. هجرت مقدمه ی جهاد است و مردان حق را هرگز سزاوار نیست که راهی جز این در پیش گیرند ...
فتح خون شهید آوینی

ابزار ها:

ابزار نمایش حدیث

ابزار نمایش رتبه گوگل

ابزار نمایش وضعیت یاهو

ابزار تماس با ما

جستجوی آسان گوگل

تبادل لینک هوشمند با گل نرگس

تبلیغات

این جایگاه، محل قرار گرفتن تبلیغات متنی است.

در صورتی که شما تمایل به سفارش دادن تبلیغات متنی دارید اینجا را کلیک کنید.

حمایت از ما

صمیمی ها

آرشيو تقويمي

مرداد ۱۳۸۹
ش	ی	د	س	چ	پ	ج
« تیر		شهریور »
	۱
۲	۳	۴	۵	۶	۷	۸
۹	۱۰	۱۱	۱۲	۱۳	۱۴	۱۵
۱۶	۱۷	۱۸	۱۹	۲۰	۲۱	۲۲
۲۳	۲۴	۲۵	۲۶	۲۷	۲۸	۲۹
۳۰	۳۱

یا مولای یا أبی الرئوف!

موضوع: مناسبت هاچهارشنبه ۶ مرداد ۱۳۸۹ قبل از ظهر ۸:۵۸

نگاهم را، به قلب آسمان زرد افکندم. دلم بی تاب و چشمان شبم بی خواب.

“گل نرگس” نمی بینم و گلدان های خالی را درون خانه می چینم. ندارد بی گل نرگس صفا گلدان؛ ولی دارد نشان از دوری و حرمان. دل ما از همان آغاز خلقت، منتظر بوده است.

نمی دانیم آیا باغبانِ دل، دل ما را پر از آلاله خواهد کرد؟
نمی دانیم آیا تا زمان بازگشتش، شمع های جان ما پُر تاب خواهد سوخت؟

ولی هر سال قلب ما به وقت نیمه شعبان تپش های دگر دارد و با امید، نگاهش را به سمت درب خانه می نشاند و در تک ضربه هایش ناله امید می جوشد.

اگر چه سینه ها لبریز فریاد است و روح و جان ما، آلوده از ظلم است و بیداد؛ ولی دست دعامان رو به سمت آسمان رفته و روز جمعه دلهامان به سمت کعبه می چرخد؛ به این امید که قبل از رفتن خورشید از دروازه های شب، طلوع دیگری جان جهان را آذرین سازد.

خداوندا! ببین دستان ما خالی است. ببین دل های ما در انتظار عشق می سوزد.
تو را سوگند! بر یکتا “گل نرگس”، همین امسال را پایان وقت انتظار ما مقدّر کن. جهان را عطر آگین، با دم خورشید خاور کن.

خداوندا! اگر خواهی که روح ما از این اجساد بستانی؛ تو را سوگند، بر مردی، که میدانی ظهورش آرزوی آخرین ماست؛ به وقت مرگ او را بر سر بالین ما بفرست. به نزد قلب های ساکت و غمگین ما بفرست. اجازَت ده که ما دستش به جان گیریم و بر این سینه بیمار بگذاریم و دست دیگرش را روی چشم خسته و تب دار بگذاریم. با او از تمام لحظه های منتظر بودن، سخن گوییم. ز رنج ظلم های رفته بر این جان و تن گوییم و گرد کفش هایش را به اشک چشم برگیریم. نگاه واپسین را بر رخ ماهش بیندازیم؛ سپس عزم سفر گیریم.

بیا مهدی! بیا مهدی!

این نوشته توسط آقای بهرامیان برای گل نرگس ارسال شده که بسیار ممنونیم.

نوشته شده توسط صداقتی | لینک ثابت | نظر بدهید (۲۸)

۲۸ نظر برای این مطلب

نظر شما چیه؟

نویستنده: احمدرضا بهرامیان مرداد ۶م, ۱۳۸۹ در ۳:۰۷ ب.ظ

سلام و درود بر شما. عید شما مبارک.
خوشحالم که متنم را در سایت شما میبینم.
انشاالله بتوانم با شما همکاری کنم.
من قالبهایی که قولشونو داده بودم براتون فرستادم
ولی خبری ازشون نشد؟
تا دیداری مجدد
یا علی